قدم به قدم با آیین نامه وسایل حفاظت فردی – 3

قدم به قدم با آیین نامه وسایل حفاظت فردی وزارت کار - فصل سوم

فصل سوم – مقررات اختصاصی

عینک:
ماده 20 – استفاده از عینک های با تراز حفاظتی برای کارگرانی که احتمال خطر برخورد اجسام به چشم آنها زیاد
است، ممنوع بوده و باید از عینک هایی با تراز ایمنی استفاده شود.
ماده 21 – شماره های درجه بندی و تیرگی فیلترهای محافظ چشم مربوط به انواع جوشکاری، برشکاری ، ریخته‌گری و شیشه و بلورسازی باید بر اساس جداول اســتاندارد مربوط به اشعه ها انتخاب شود. (جداول شماره 1 الی 6 ضمیمه)
ماده 22 – انتخاب شماره تیرگی فیلتر ها باید بر اساس نور محیط باشد تا نیازی به نزدیک شدن بیش از حد کارگر به
منطقه کار و در نتیجه استنشاق گاز های مضر نباشد.
ماده 23 – عدسی چشمی باید از هر گونه نقص ، حباب های هوا، خراشیدگی، فرورفتگی، علامت های قالب ریزی
شده، تحدب و تقعر، حرکت موجی یا ناخالصی های وارد شده در عدسی که احتمال ضعف بینایی را در استفاده از آن به وجود می آورد، عاری باشد.
ماده 24عیـنک حــفاظتی باید سبک ومحکم بوده، کاملاً روی صورت قرار گیـرد و در صورت لزوم به حفاظ های
جانبی مجهز شود.
ماده 25 – قاب عینک های حفاظتی برای کارگرانی که در معرض باد و یا گرد وغبار هستند، باید مقاوم، قابل انعطاف و ضد حساسیت بوده و کاملاً با صورت کارگر مطابقت داشته باشد.
ماده 26عینک های حفاظتی برای کارگرانی که با فلزات مذاب کار می کنند، باید در برابر حرارت مقاوم باشد.
ماده 27 – جنس قاب عینک های حــفاظتی برای کارگرانی که با مایـعات خورنده و گازهای خطرناک کار می کنند، باید نرم، قابل انعطاف و مقاوم در برابر مایعات و گازهای مذکور باشد. به نحوی که از نفوذ آنها به داخل چشم جلوگیری نماید.
ماده 28 – برای کارگرانی که دارای نقص بینایی بوده و از عینک های طبی استفاده می کنند باید از عینک هایی استفاده نمایند که ضمن تأمین بینایی کامل کارگر، شرایط ایمنی لازم را نیز برای آنان فراهم نماید.

کلاه ایمنی:
ماده 29کلاه ایمنی باید از مواد مقاوم در برابر احتراق ساخته شده و دربرابر ضربه و نفوذ اجسام تیز و برنده از مقاومت کافی برخوردار باشد و نیز برای افراد برقکار باید عایق در برابر الکتریسیته باشد.
ماده 30 – وسایل جانبی که بر روی کلاه ایمنی نصب می شود، باید ایمن بوده و از نظر وزن و جایگیری اصول و موازین ایمنی رعایت گردند.
ماده 31 – استفاده از قطعات فلزی در داخل پوسته کلاه ایمنی ممنوع می باشد.
ماده 32 – بایدبه محض مشاهده علائم فرسودگی در تجهیزات داخلی کلاه ایمنی، آنها تعویض گردند.
ماده 33 – لبه جلویی کلاه ایمنی نباید مانع دید اطراف و یا استفاده از عینک شود..
ماده 34 وزن کلاه ایمنی به انضمام کلاف آن باید حداکثر 400 گرم بوده و در صورت اضافه شدن وسایل جانبی (لامپ، سپر محافظ صورت، بند چرمی چانه و غیره) نباید از 430 گرم بیشترشود.

ماسک:
ماده 35وسایل محافظ دستگاه تنفسی باید به گونه ای روی صورت قرار گیرند که هیچ گونه منفذی برای نفوذ گازها و ذرات گرد و غبار وجود نداشته باشد.
ماده 36 – شستشو و ضدعفونی نمودن ماسک ها فقط با رعایت دستور العمل ها و توصیه شرکت سازنده و همچنین
رعایت اصول ایمنی مجاز است.
ماده 37 – مواد تشکیل دهنده نیم فیلتر ماسک ها باید از جنسی باشد که در هنگام تنفس ذرات آن جدا نگردد.
ماده 38عدسی چشمی باید به گونـــه ای بر روی ماسک کامل نصب شود که از نفوذ گاز ممانعت بعمل آورد.
ماده 39عدسی چشمی ماسک کامل باید میدان دید مناسب و کافی را تـأمین نموده و باعث ایـــجاد اختــلال در دید
نشود.
ماده 40 – روی بدنـــه ماسک باید حداقل یک دریچه بازدم برای خروج گازهای تنفسی وجود داشته باشد.
ماده 41 – استفاده از فیلتر هایی که به دریچه دم مجهز می باشند بر روی ماسک های دارای دریچه دم ممنوع است.
ماده 42 – اتصال بین فیلتر و بدنه ماسک باید محکم و بدون منفذ بوده و فیلتر آن به سادگی قابل تعویض باشد.
ماده 43 – حداکثر وزن فیلتر همراه با نیم ماسک نباید از 300 گرم بیشتر و حداکثر وزن فیلتر همراه با ماسک نباید از 500 گرم بیشتر شود.
ماده 44فیلتر باید در برابر دما، رطوبت و مواد فاسدکننده مقاوم و مستحکم باشد و لایه های میانی آن در برابر مواد خورنده مقاوم بوده و همچنین ذرات آن برای استفاده کننده مضر نباشد.
ماده 45 – نوع فیلتر بکار رفته در انواع ماسک ها باید متناسب با نوع کار و شرایط محیطی و آلاینده های محیط کار باشد. (جدول شماره 7 ضمیمه)
ماده 46 – درج تاریخ تولید و انقضاء بر روی ماسک و فیلتر های آن الزامی بوده و برای فیلتر های ویژه (اکسید های نیتروژن – جیوه) باید مدت زمان استفاده و نوع کاربرد نیز درج گردد.
ماده 47 – در محیط هایی که میزان اکسیژن موجود در هوا کمتر از حد مجاز باشد کارگران باید از ماسک ها و تجهیزات هوارسان متناسب با نوع فعالیت و با توجه به دستورالعمل ها و توصیه های شرکت سازنده و همچنین رعایت اصول ایمنی استفاده نمایند.

کفش ایمنی:
ماده 48 – کارگرانی که احتمال سقوط اجسام سنگین روی انگشتان پای آن ها وجود دارد، باید از کفش یا چکمه با سرپنجه ایمنی استفاده نمایند.
ماده 49 – کارگرانی که با مواد خورنده سروکار دارند، باید ازکفش های لاستیکی یا جنس مقاوم در برابر این مواد استفاده کنند.
ماده 50 کفش های کارگرانی که با فلزات مذاب، مواد داغ و خورنده کار می کنند، باید مقاوم بوده و لبه کفش برای جلوگیری از نفوذ مواد مذکور به داخل آن کاملاً به پا و قوزک پا چسبیده و فاقد سوراخ بند کفش باشد.
ماده 51کفش های مورد استفاده در عملیات برق باید نارسانا و فاقد هر گونه قطعه فلزی بوده، همچنین دارای زبانه متصل به دو طرف کفش وساق بلند باشد.
ماده 52 – در محیط هایی که احتمال بروز جرقه الکتریکی وجود دارد، کفش های کارگران باید فاقد هر نوع قطعه فلزی باشد.
ماده 53 – در محیط هایی که احتمال نفوذ اجسام تیز و برنده به کف پا وجود دارد، کارگران می بایست از کفش‌های مخصوص که در زیره آن ورقه فلزی مقاوم به کار رفته استفاده نمایند.

محافظ گوش:
ماده 54پلاگ باید به گونه ای باشد که به سهولت و بدون آسیب در مجرای گوش خارجی قرار گرفته، آن را بپوشاند و به راحتی از گوش خارج نشود.
ماده 55 – رعایت مسائل بهداشتی پلاگ ها الزامی بوده ودر زمان عدم استفاده باید در محفظه مخصوصی نگهداری شوند.
ماده 56گوشی حفاظتی باید کاملا لاله گوش را پوشانده،از مواد جاذب صدا ساخته شده ودر تماس مستقیم با پوست ایجاد عرق و حساسیت نکند.
ماده 57 – طول بـــاند اتــصالی گوشی حفاظتی باید متغیر و قـابل انـــــطباق با وضعیت سر باشد.
ماده 58 – قابلیت ارتجاعی گوشی حفاظتی باید به حدی باشد که از ایجاد هر نوع فشار یا ناراحتی برای سر جلوگیری نماید.
ماده 59 – بخش های فلزی گوشی حفاظتی باید در برابراکسید شدن مقاوم بوده و قابل ضد عفونی کردن باشد.

دستکش حفاظتی:
ماده 60دستکش های حفاظتی باید متناسب با خطرات احتمالی ناشی از کار انتخاب شوند.
ماده 61 – استفاده از دستکش حفاظتی برای کارهایی که احتمال درگیری آن با قطعات متحرک ماشین آلات وجود
دارد، ممنوع است.
ماده 62 – کارگرانی که با برق سروکار دارند، باید از دستکش های عایق الکتریسیته متناسب با جریان و ولتاژ الکتریکی مصرفی استفاده نمایند.
ماده 63بازوبند باید به گونه ای باشد که ضمن قرارگیری و تثبیت در محل خود، حفاظت یکپارچه را برای دست فراهم نماید.
ماده 64 – بازوبند و ساق دستکش باید حداقل به اندازه 8 میلی متر همپوشانی داشته باشند.
ماده 65 – نشانه گذاری دستکش ها باید علاوه بر مشخصات مشترک همه وسایل حفاظت فردی شامل موارد زیر باشد:
الف- اندازه (Size)
ب- حداکثر دما در مواردی که دمای مجاز برای تمیز کردن دستکش زیر 82 درجه سانتیگراد است.
ماده 66 – اندازه، جنس و شکل دستکش باید به گونه ای باشد که ضمن تامین راحتی انگشتان، حرکت آنها به سادگی
امکان پذیر باشد.

لباس کار:
ماده 67لباس کار کارگرانی که احتمال درگیری آنها با قطعات متحرک ماشین آلات وجود دارد، باید کاملا بسته، فاقد شکاف، چین خوردگی، پلیسه، لبه برگردان، درز و یا موارد مشابه باشد.
ماده 68 – آویـزان کردن زنجیر، ساعت، کلید و نظایر آنها و نیز استفاده از شال گردن و موارد مشابه روی لباس کار اکیداً ممنوع است.
ماده 69 – قسمت انتهایی و آزاد پوشش سر کارگران زن که با ماشین آلات دوار و یا در مجاورت آنها مشغول به کار می باشند بایستی بطور کامل داخل لباس کار قرار گیرد.
ماده 70 لباس کار باید ضمن تامین حفاظت کافی، راحت، سبک و متناسب با بدن باشد.
ماده 71 – قسمت هایی از لباس کار که در تماس با بدن کارگرمی باشد، باید فاقد زبری، لبه های تیز و برجسته باشد تا از تحریک پوست و یا هرگونه عوارض دیگر جلوگیری بعمل آورد.
ماده 72 – جهت نشانه گذاری لباس کار برای مشخص شدن نوع حفاظت ایجاد شده، باید از علایم تصویری مربوط به آن استفاده گردد. (جدول شماره 8 ضمیمه)
ماده 73لباس کار جوشکاری باید در برابر پرتاب ذرات داغ فلزی حاصل از جوشکاری یا برشکاری مقاوم باشد.
ماده 74لباس کار جوشکاران و برق کاران باید از جنس نارسانا بوده و فاقد قطعات فلزی از قبیل دکمه، زیپ و موارد مشابه باشد.
ماده 75لباس کار باید حــتی الامـکان فاقد جیب بوده و در صورت نــیاز دارای در جیب باشد.

پیش بند:
ماده 76 – استفاده از پیش بند در مجاورت قطعات دوار و متحرک ماشین ها ممنوع است و در صورتیکه نوع کار اقتضاء نماید که حتما از پیش بند استفاده شود باید فاقد جیب، درز، بند جلو و قسمت های آویزان بوده و به بدن بچسبد.
ماده 77پیش بندهای محافظ در برابر شعله، جرقه و فلزات مذاب، باید تمام سینه را پوشانده و از جنس مقاوم در برابر شعله تهیه شود.
ماده 78 پیش بند مورد استفاده برای کار با اسیدها، مواد قلیایی و سایر مواد خورنده، باید تمام سینه را پوشانده و از جنس مقاوم در برابر آن مواد تهیه شود.

وسایل و تجهیزات حفاظت فردی کار در ارتفاع:
ماده 79 – برای انجام هر گونه عملیات در ارتفاع، علاوه بر تامین جایگاه کار ایمن، استفاده از وسایل وتجهیزات حفاظت فردی کار در ارتفاع الزامی است.
ماده 80وسایل و تجهیزات حفاظت فردی کار در ارتفاع باید با در نظر گرفتن نوع کار، شرایط محیطی، وزن
شخص، ارتفاع و دیگر عوامل انتخاب شود.
ماده 81 – اسـتفاده از شوک گیر در وسایل و تجهیزات حفاظت فردی کار در ارتفاع که در اثر سقوط آزاد شخص، امکان وارد آمدن فشار زیادی به بدن وی وجود دارد، الزامی است.
ماده 82 – استفاده از میخ پرچ برای اتصال اجزای انواع کمربند ایمنی و هارنس ممنوع است.
ماده 83 – قبل از استفاده از وسایل و تجهیزات حفاظت فردی کار در ارتفاع بایستی از سالم بودن اجزای آن اطمینان حاصل نموده و در صورت نیاز، اجزای آسیب دیده تعویض گردد.
ماده 84 – هنگام استفاده از طناب ایمنی، حداکثر جابجایی عمودی در زمان سقوط فرد نباید بیش از یک متر باشد.
ماده 85 طناب های ایمنی باید با آب و مواد شوینده ضعیف شسته شده و توسط جریان هوا خشک شوند.

با ما همراه باشید.
تیم فروشگاه HSE Arya
www.HSEArya.com

دیدگاه شما

برای ارسال دیدگاه لطفا ابتدا وارد سایت شوید .

وارد شوید